Voorheen was ik eigenaar van een handelsinformatiebureau wat recherchewerkzaamheden verrichtte: het telefonisch verzamelen en analyseren van persoons- en bedrijfsgegevens uit openbare en gesloten bronnen. De gegevens werden in opdracht voor het neusje van de zalm van de bovenwereld verwerkt in rapporten voor verhaal-, krediet-, fraude-, risicoanalyse-, achtergrond en opsporingsonderzoek.
Het doel van deze site is burgers een inkijk in de schimmige wereld van de illegale handel in persoons- en bedrijfsgegevens te geven. Burgers zijn onvoldoende bekend door wie en met welk doel er handel in privé- en bedrijfsgegevens plaatsvindt en waar die informatie blijft. Middels originele tapverslagen, onderzoeksopdrachten en geluidsfragmenten zal worden aangetoond dat naast de overheid 'Big Brother' ook bestaat in de vorm van bedrijven, die heimelijk handelen in vertrouwelijke informatie. Maar ook is deze site een waarschuwing voor ambtenaren en medewerkers van bedrijven die persoons- en bedrijfsgegevens beheren en wetenschap dienen te nemen van het fenomeen pretexting en social engineering.
Mensen en bedrijven hebben steeds meer de behoefte om te beschikken over een goede informatiepositie. Hierdoor is vanuit de samenleving een enorme vraag naar vertrouwelijke privé- en bedrijfsinformatie, die langs officiële weg niet te achterhalen is. Banken, verzekeringen, advocaten, recherchebureaus, curatoren, schuldeisers, zakenpartners, ex-echtgenoten, criminelen en journalisten: er zijn altijd partijen die meer willen weten dan uit openbare bronnen te destilleren is en verlangen naar persoons- of bedrijfsgegevens uit gesloten bronnen.
De vraag naar persoonsgegevens is groot omdat ze 'privé-informatie' over een persoon geven. Daardoor zijn ze het gereedschap voor opsporingsonderzoek, vormen ze de bouwstenen voor het doen aan fraude onderzoek en zijn ze de sleutel tot een goede informatiepositie in gerechtelijke procedures bij verhaal of alimentatiekwesties. Maar ook bij het doen aan risicomanagement en achtergrondonderzoek, zijn ze een waardevol instrument. Oftewel persoonsgegevens zijn de puzzelstukken voor preventief en reactief onderzoek, waarmee een partij zo volledig en betrouwbaar mogelijk in kaart kan worden gebracht, met als doel objectieve waarheidsvinding.
Aangezien partijen -veelal door het outsourcen om zelf 'schone handen' te houden- gegevens uit gesloten bronnen blijven proberen te bemachtigen voor het nastreven van eigen doelstellingen, dient de politiek 'het geven van opdracht tot informatieverzameling van persoonsgegevens uit gesloten bronnen c.q. heling daarvan' strafbaar te stellen.
Ondertussen blijven databanken van overheidsinstellingen en bedrijven met daarin waardevolle persoons- en bedrijfsgegevens uit gesloten bronnen, een gewild doelwit van privaat speurwerk dat vooral steunt op de vaardigheid van pretexting: het onder valse voorwendselen naar een bedrijf of overheidsinstelling bellen om via een medewerker toegang tot de databank met gevoelige informatie te krijgen. Door deze effectieve recherchemethode kunnen 'onbevoegden' alle informatie over een persoon of bedrijf achterhalen: GBA-, telefoon-, paspoort-, rijbewijs-, passagier-, bank-, loondienst-, uitkering-, werkgever-, voertuig-, justitiële-, deurwaarder-, medische-, CRI-, BKR-, fiscale en financiële gegevens.
"Aan een privé-detective vragen om niet zulke onderzoeksmethodes te gebruiken is als het vragen aan een timmerman om kastjes te maken zonder een hamer, spijkers, schroeven of een zaag te gebruiken." De voorzitter van de Australische branchevereniging van privé-detectives.
In een wereld waarin van alles in computersystemen staat geregistreerd, is het risico op weglekken van privé-en bedrijfsgegevens aanwezig. Die informatie blijft daar niet altijd veilig staan, zolang er mensen toegang toe hebben. Niet langer is het nodig om als privé-detective, vuilnisbakken te doorzoeken of in bosjes te liggen. Wat telefoontjes naar bedrijven en overheidsinstanties volstaan om alles over een persoon of bedrijf te weten te komen. Als je maar een goed verhaal hebt om de kantoormedewerker te misleiden. Daarmee is er een groot verschil ontstaan tussen de theorie en de praktijk: slap toezicht door het College Bescherming Persoonsgegevens en willekeur vanuit Justitie in combinatie met de onbedwingbare honger naar persoonsgegevens uit gesloten bronnen.
De opdrachten tot achterhalen van informatie uit gesloten bronnen zijn afkomstig van overheden, advocaten, banken, verzekeraars, media en andere partijen. Het leidt tot een handel in informatie over burgers en bedrijven, die daar zelf onwetend over zijn. Dit informatieverkeer komt vrijwel nooit aan het licht en is de grootste blinde vlek rond het begrip´privacy´. Bij de aanpak van Justitie, toezichthouders en van alle gebelde bedrijven en instanties vallen veel kanttekeningen te plaatsen. Het laat zien dat privacy in feite allang niet meer bestaat als 'partijen' blijven azen op privé- en bedrijfsgegevens waarop een geheimhoudingsplicht rust. En zolang de samenleving daar blind voor blijft zullen de 'opdrachtgevers' altijd vrijuit gaan en de Wet Bescherming Persoonsgegevens niets meer dan een symboolwetgeving zijn.
De handel in persoons- en bedrijfsgegevens uit gesloten bronnen wordt nu om raadselachtige redenen genegeerd door de rechterlijke macht en de politiek. Het is tijd de werkwijze van de handelsinformatie en recherchebureaus in kaart te brengen, om zo de opdrachtgevers van de informatiebranche ter verantwoording te roepen. Pas dan kan de maatschappelijke discussie over privacy uitgaan van de keiharde praktijk: dat het begrip al bijna niet meer bestaat.
In hoeverre is de overheid tegenwoordig - nu op duizenden plaatsen gevoelige gegevens staan geregistreerd - nog wel in staat de privacy van burgers te beschermen?
